بیشتر از 150 سال پیش، نخستین سنگواره انسان نئاندرتال که در گذشته‌ای نه‌چندان دور از جبل‌الطارق تا آسیای میانه زیر گام‌های او بود، کشف شد. اما با گذشت این همه سال، می‌توان گفت که ما نتوانستیم چیز زیادی درباره این خویشاوندان منقرض شده‌مان بفهمیم. اما حدود یک سال و نیم پیش بود که دانشمندی به نام اسونت پابو (S.paabo) که مدیر پروژه تعیین توالی DNA نئاندرتال در بخش انسان‌شناسی تکاملی انستیتوی ماکس پلانک در لایپزیگ آلمان است، موفق شد یک تکه کوچک از استخوان ران یک مرد نئاندرتال 38 هزار ساله را در یک جعبه بزرگ مملو از استخوان‌های ظاهرا به درد نخور در پستوی موزه زاگرب پیدا کند.

دانشمندان سوئیسی فواره‌هایی از آب داغ سوزان را در کف اقیانوس در ناحیه شمال دور در اقیانوس شمالگان پیدا کردند. به گزارش خبرگزاری فرانسه این به اصطلاح "دودکش‌های سیاه" در مدار 73 درجه شمالی در ستیغ میانه اقیانوس اطلس در میان گرینلند و نروژ در سردترین آب‌ها برای پدیده‌‌ای یافت شده است که برای اولین بار در سال 1977 در حوالی جزایر گالاپاگوس کشف شد.
 این منافذ آب‌گرمایی (هیدروترمال) کره زمین حاوی زیست‌بوم منحصر به فرد خودشان هستند که در غیاب نور خورشید در اعماق، در این مورد در عمق 2400 متری درا آبی سرکه‌مانندی که درجه حرارت آن تا 400 درجه سلسیوس می‌رسد، زندگی می‌کنند. گروهی از دانشگاه برگن در نروژ و موسسه فدرال تکنولوژی سوئیس در لوزان این منافذ را در سفری اکتشافی در ماه ژوئن پیدا کردند.
این جریان‌های زمین گرمایی در زیردریا، "ستیغ‌های کوهستانی" فعال از لحاظ زمین‌شناختی هستند  که از صفحات تکتونیکی قدرتمندی شکل گرفته‌اند که به زیر یکدیگر می‌لغزند و ستیغ‌هایی را در کف دریا ایجاد می‌کنند. نام" دودکش‌های سیاه"به این منافذ آب‌گرمایی به خاطر توده‌های سیاهی از موادی است که از این دودکش‌ها به بیرون فوران می‌کنند.
 دانشمندان در حال کشف کردن اشکال حیاتی میکروبی عجیب و مقاومی هستند که در محل این منافذ زندگی می‌کنند، و از ذرات طلا و سایر مواد معدنی که درون زمین بیرون می‌آیند، تغذیه می‌کنند.

پژوهشگران در جریان مطالعه روی حیات در اعماق سیاره زمین، گونه‌ای باکتری منحصر به فرد را کشف کردند که حدود ‌٧/١ کیلومتر در زیرزمین زندگی می‌کند. به گزارش سرویس «علمی» خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، این باکتری بسیار ریز در اجتماعی از میکروب‌های زیرزمینی که در یک معدن پلاتین جنوب آفریقا سکونت دارند، زندگی می‌کند.

پژوهشگران می‌گویند: اعماق زمین کلکسیون بسیاری از باکتری‌های منحصر به فرد است که تنها از طریق حفاریها یا معدنکاری‌ها در مقیاسهای بسیار بزرگ قابل دسترس هستند. پژوهشگران در این مطالعات با جست‌وجوی معدن‌های فراعمیق در آفریقای جنوبی به نمونه نادری از این زیستگاه منحصر به فرد و استثنایی دست یافتند.

گفتنی است، با وجود این که معدنکاری و حفاری به دانشمندان اجازه می‌دهد از محیط استثنایی زیر خاک زمین نمونه برداری کنند، اما بدیهی است که این قبیل فعالیت‌ها سطوح زیرین این سیاره را به هم ریخته و آشفته خواهد کرد. رفتن به زیر زمین و کنده کاری در این نواحی باعث به هم ریختن جوامع باکتریایی می‌شود که در این نواحی زندگی می‌کنند.

گروهی از محققان آلمانی بر اساس نتایج تحقیقات خود معتقدند الماس می تواند کلیدی برای کشف راز منشأ زندگی و حیات باشد.

محققان به تازگی موفق به کشف فسیل حشرات ناشناخته ای دراسپانیا شدند که110 میلیون سال قبل می زیسته اند. به گزارش فارس وبه نقل ازخبرگزاری فرانسه، محققان به تازگی دراسپانیا فسیل چندین گونه حشره و کهربای ناشناخته را کشف کردند که درعصر قبل ازدایناسورها درحدود110 میلیون سال قبل می زیسته اند. انریک پنالور دیرین شناس اسپانیایی گفت: فسیل این حشرات درمنطقه «ال سوپلائو» درقسمت استان شمالی «کانتابریا» درشرایط واقعا خاص کشف شده است. وی اضافه کرد: این کشف خیلی عجیب وغیرمنتظره است وباید برروی جزئیات آن مطالعات بیشتری انجام شود. پنالورگفت: دربین این فسیل ها آثارتارعنکبوت برروی گیاهان فسیل شده وجود دارد.

بقایای یک ماموت که کارشناسان آنرا مربوط به دهها هزار سال قبل می‌دانند، هنگام خاکبرداری در شهر مینسک پایتخت بلاروس کشف شد. به گزارش خبرگزاری جمهوری اسلامی (ایرنا)، به نقل از روز جمعه رسانه های خبری بلاروس، اسکلت و بقایای این ماموت در عمق هفت متری زمین در حال عملیات ساختمانی و توسط کارگران مشاهده شد.
کارشناسان بلاروسی با حضور در این محل، ماموت را با عمر سه ساله دانستند که چند ده هزار سال پیش مرده است. "آلکساندر پیسانینکو" رئیس موزه جانور شناسی دانشگاه بلاروس به روزنامه نگاران گفت: بقایای ماموت در لایه های زیرزمینی یعنی جایی که در دوران باستان رود جاری بوده کشف شد.
در این محل حیوانات دوران باستان از جمله ماموت ها در کرانه رود زندگی کرده و مرده اند.
پیش از این در خاک شوروی سابق باقیمانده و فسیل ماموت های چندین هزار ساله در جمهوری "یاکوتیا" و کرانه دریاهای شمالی روسیه یافت شده بود.

گروهی از دانشمندان، موفق به کشف بقایای قدیمی‌ترین پرنده جهان شدند که 235 میلیون سال قبل می‌زیسته است. در یک تحقیق گسترده که از سوی انجمن دیرین شناسی انگلیس منتشر شده، کارشناسان از کشف یک خزنده پرنده شبیه به مارمولک ماقبل تاریخ و خارق العاده پرده برداشتند که 235 میلیون سال قبل می‌زیسته است. جامعه علمی معتقد است که پرنده‌ها از نسل خزندگان گرفته شده و اولین پرنده جهان موسوم به <کوهنئوساروس> به وجود آمده است. گونه هایی که مدت بسیار مدیدی از انقراض آنها می‌گذرد و در اواخر دوره تریاسیک از 200 تا 235 میلیون سال قبل ساکن زمین بودند، برای اولـیــن بــار در انـگـلـیــس کـشــف شــدنــد. بــه گـفـتــه کــارشنـاسـان، <کوهنئوساروس> که روی دو پا رشد می‌کرده ، دنده‌های دو طرف بدنش گسترش یافته و سطوح بزرگی را شبیه به بال در اطراف بدن جانور به وجود آوردند. کوئن اشتین دیرین شناس آلمانی که در این مطالعات حضور داشته است، می‌گوید : این پرنده ما قبل تاریخی می‌توانسته 9 متر را بدون فرود روی زمین طی کند.

منبع: آفتاب یزد

در پی کشف بخش‌هایی از فسیل یک دایناسور شناگر در ارتفاعات نزدیک کلات در شمال مشهد، پژوهشگر این طرح آن را یکی از شواهد وجود دریای باستانی تتیس در این منطقه عنوان و از ادامه کاوش‌ها برای کشف سنگواره‌های احتمالی دیگر در منطقه خبر داد.

عبدالمجید موسوی نیا، عضو هیات علمی دانشگاه پیام نور مشهد در گفت‌وگو با خبرنگار «پژوهشی» خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) با بیان این مطلب افزود: در مطالعات میدانی مربوط به رساله دکتری با راهنمایی دکتر علی اصغر آریایی، استاد زمین شناسی در ارتفاعات شمال مشهد به مطالعه آمونیت‌ها به عنوان جانوران دریایی منقرض شده‌ پرداختیم که به ویژه در مزوزوئیک سن دقیق ردیفهای رسوبی را تعیین می‌کنند. وی گفت: در این منطقه، قسمتی از اسکلت شامل مهره‌ای از بدن و استخوان باله دایناسوری را کشف کردیم که به کمک آمونیت‌های اطراف آن، موفق به تعیین سن دایناسور که مربوط به اشکوب آلبین (یکصد میلیون سال پیش) است، شدیم. این دایناسور در محدوده زمانی وسیعی زندگی می‌کرده و حتی در ژوراسیک هم بوده است.

موسوی نیا خاطرنشان کرد: تعیین جنس دایناسور در ایران ممکن نبود و با توجه به این که متخصص در این زمینه در کشورنیست و این، اولین باری بود که چنین قطعاتی از دایناسور پیدا می‌شد، شناسایی آن کار مشکلی بود، اما با راهنمایی دکتر سید امامی، ‌استاد دانشگاه تهران، نمونه‌ها را به دانشگاه مونیخ فرستادیم. البته این نمونه حدود دو سال پیش پیدا شد، اما نمی‌توانستیم آن را اعلام کنیم؛ چون نوع، جنس و سن آن به‌طور دقیق مشخص نشده بود. وی ابراز عقیده کرد: در سالهای گذشته نیز، گزارش‌هایی از اثر پای دایناسور در برخی مناطق ایران اعلام شده بود، اما اولین مورد از اسکلت دایناسور گزارش شده است.

عضو هیات علمی دانشگاه پیام نور مشهد با اشاره به جنس Plesiosarus این دایناسور اظهار کرد: این دایناسورها، شناگر بوده و در آبهای کم عمق و محیط‌های باتلاقی زندگی می‌کردند و دارای گردنی بلند بوده و شش داشته‌اند.‌ البته پروفسور سید امامی نیز حدود 30 سال قبل، دندانی از این گونه دایناسور را در فلات مرکزی ایران پیدا کرده بود. وی تاکید کرد: وزن این دایناسورها حدود یک تن و در مواردی که اسکلت سالم آنها کشف شده 5/2 تا 3 متر طول داشته و از انواع آمونیتها، ماهی و سایر مهره داران تغذیه می‌کرده‌اند.

موسوی نیا در پایان به ایسنا گفت: این فسیل در رسوبات تحتانی‌ترین زون اشکوب آلبین فوقانی شناسایی شده و مشاهده این گونه می‌تواند به علت وجود دریای قدیمی تتیس در این منطقه بوده باشد و تحقیقات برای یافتن بخشهای دیگر فسیل یا دیگر آثار ادامه دارد اما هنوز علت یافته نشدن چنین فسیل‌هایی در کشور مشخص نشده است، زیرا در دیگر کشورها نیز فسیل دایناسورها در مناطق مرطوب و شرایط یکسانی نظیر بخشهای مرطوب ایران کشف می‌شوند.

منبع: ایسنا

گـروهی از ‌ دیرینه شناسان دانشگاه واشنگتن اعلام کردند که موفق شده‌اند برای اولین بار بقایای ‌فـسـیـلــی پـنــاهـگـاه‌هـای زیـرزمـیـنـی قـدیـمـی تـریـن پستانداران چهارپای روی زمین را در قطب جنوب کشف کنند. ‌در داخل این پناهگاه‌ها بقایایی از این حیوانات وجود ندارد اما هنوز ردپای آنها در هنگام ورود و خروج از این لانه ها دیده ‌می شود. ‌این پناهگاه‌ها مربوط به حیوانات چهارپایی موسوم بـه "تتراپاد" است که در دوره تریاسه در حدود 245 میلیون سال قبل ‌در قطب جنوب می زیسته اند. این دانشمندان در بررسی‌های خود نشان دادند که این فسیل‌ها زمانی شکل گرفته اند که ‌میزان زیادی شن و ماسه از رانش آب به درون غار پناهگاه این حیوانات نفوذ کرده است. محققان با توجه به ویژگی‌های ‌این لانه ها فرض کرده اند که این حیوانات می‌توانند شبیه بـه تـریـنـاکـسودون (Thrinaxodon)، جانوران شبه پستانداری که گوشتخوار و ‌خزنده بوده و از نیاکان پستانداران به شمار می روند، باشند. ‌

محققان دانمارکی با بررسی DNAبه دست آمده از موهای بقایای ماموتها دریافتند که تمام این جانوران ماقبل تاریخ با هم برابر نبوده اند و حداقل دو خانواده رقیب در سیبری می زیسته اند.
به گزارش خبرگزاری مهر، تیم تحقیقات توماس گیلبرت از دانشگاه کپنهاگ دانمارک با بررسی DNA میتوکندریال به دست آمده از موهای بقایای پنج ماموتی که در زیر یخهای بعضی از مناطق سیبری به دست آمده بودند کشف کردند که در منطقه ای واقع در سیبری به مدت هزاران سال دو خانواده رقیب از ماموتها در کنار هم زندگی می کرده اند. DNA میتوکندریال، میراث ژنتیکی است که از راه مادری به ارث می رسد.
نتایج این تحقیقات که در مجله علمی  آکادمی ملی علوم آمریکا (Pnas) منتشر شده است نشان می دهد که این ماموتها از نظر ریخت شناسی برابر هستند اما از جنبه محتوای DNA در میتوکندریهای سلولها تفاوتهایی میان این دو خانواده از حیوانات ماقبل تاریخ وجود دارد. یکی از این خانواده ها زودتر از دیگر منقرض شده است.
نتایج این کشف حاکی از آن است که این دو گروه از نظر ژنتیکی در حدود یک یا میلیون سال قبل از هم جدا شده اند و یکی از گروهها در حدود 30 هزار بیشتر از گروه دیگر بقا داشته است. به گفته این محققان نابودی زودهنگام یکی از این گروه می تواند به محیط جغرافیایی محل زندگی آنها و یا انتخاب طبیعی مربوط باشد.

نورولوژیستهای انگلیسی در تائید تکامل شگفت انگیز مغز انسان نسبت به مغز سایر جانداران کشف کردند که تنها 50 درصد از پروتئینهای سیناپسی مغز انسان در مهره داران و 25 درصد از آنها در ارگانیسمهای تک سلولی حضور دارند.
به گزارش خبرگزاری مهر، نتایج تحقیقات موسسه " Wellcome Trust Sanger " نشان می دهد تکامل مغز انسان به سوی ساختارهای پیچیده ای پیش رفته است که توانایی بروز رفتارهای بسیار انعطاف پذیری را دارد. این تکامل علاوه براینکه با افزایش تعداد نورونها و اتصالات سیناپسی میان آنها ارتباط دارد به تعداد پروتئینهایی که اتصال سیناپسها را برقرار می کنند نیز بستگی دارد.
این محققان که گزارش یافته های خود را در تازه ترین شماره مجله "نیچر نوروساینس" منتشر کرده اند در این خصوص اظهار داشتند: " بیشتر مطالعات مربوط به تکامل مغز انسان تنها تعداد نورونها را مورد بررسی قرار می داد و تاکنون هیچ تحقیقی به تنوع در ترکیبات مولکولی اتصالات نورونی توجه نکرده بود. ما کشف کردیم که تفاوتهای فاحشی در تعداد پروتئینهای حاضر در اتصالات عصبی میان گونه های مختلف وجود دارد."
نورولوژیستهای انگلیسی در ادامه افزودند: "ما با بررسی 600 پروتئینی که در سیناپسهای پستانداران شناسایی شده اند کشف کردیم که تنها 50 درصد از آنها در سیناپسهای مهره داران و 25 درصد از آنها در ارگانیسمهای تک سلولی بدون مغز حضور دارند. بعضی از این پروتئینها در پیامهای سیناپسی مربوط به حافظه و یادگیری شرکت دارند."
به گفته این دانشمندان، تعداد و پیچیدگی پروتئینهای سیناپسی برای اولین بار در چند میلیارد سال قبل و در جانداران چندسلولی مشاهده شد و موج دوم این پروئینها در مهره داران از حدود 500 میلیون سال قبل وارد شده اند.